Het meisje en de kinderwagen van Ternaard

Foto: Bote Sape Schoorstra. (klik op de foto voor meer foto’s!)

Vrijdag werd er voor de tweede keer een spokentocht georganiseerd in Ternaard, verspreid over het dorps werden de deelnemers de stuipen op het lijf gejaagd. De start van de spokentocht was in dorpshuis Tunawerth, de Rode draad van de spokentocht werd via een film verteld, ‘Het meisje met de kinderwagen en de man met de boggel en grote oren in het bos’, kwam terug in de hele route. De telefoons moesten bij het inschrijven worden ingeleverd, dit om overbodig licht uit te sluiten.

Na het vertrek uit het dorpshuis gingen de 15 groepen via de Spokesteeg naar door het donkere bos rondom de sportvelden geleid. In de spokensteeg en het bos werden de groepen opgewacht door de meest angstaanjagende figuren. Via de rustige Wjuk gingen de richting het bieten plek, hieraan gekomen werd de aandacht getrokken door de spoken op de bult. Niest vermoedend vielen er even later spoken uit de kraanbak die in de lucht hing. De nachtelijke stilte werd hier verstoord door het geschreeuw. Claustrofobisch moest je niet zijn op ‘De boerderij’ hier werd je geleid door de tunnels van de nacht, De lege mestkelders bleek een ideale plek om de ploegen de stuipen op het lijf te jager, rammelende kettingen, motorzagen en brullende opdoemende auto’s. Bleken goed te zijn voor de nodige hartversnellingen.

De man met de boggel en grote oren kwamen ze tegen op het pad weer naar het dorp, rondom verlaten ‘Spiker’ moesten de ploegen door een tunnel kruipen, hier en daar vastgepakt door vreemde handen. Even later kwamen ze langs het donkere grafveld. Via het pad achter skoalle gingen richting het huis in aanbouw aan de Stationswei de Drie Killerclowns, brachten je helemaal in verwarring met vlammenwerpers, flitslichten enge paden en het bruggetje over het water. ‘Wat zou hier onder zitten’. Bij ‘It Meerke’ aangekomen werd in dit donkere stukje Ternaard je aandacht getrokken naar enkel twee lichtjes. Niets vermoedend dat je even later opgejaagd werd door een crossmotor. En natuurlijk de bijhorende motorzagen en angstaanjagende personen. Het venijn zat hier in de staart de tunnel eindige met zeer schokkend met veel lawaai en een prikkelende ondergrond.

Aangekomen bij de het doolhof aan de Seepmawei kwamen de groepen hier het meisje met de kinderwagen weer voorbij natuurlijk bijgestaan door veel van haar vrienden, ‘Wie durft de tocht door het donker aan’. Het laatste stuk ging via de Nijbuorren richting de ijsbaan, hier brandde alleen een vuurkorf, wat voor enkele groepen ook al als eng werd beschouwd.

Deze avond kwamen de meest creatieve manieren van angst overwinnen naar voren; hand in hand lopen, fluiten, hardop praten, altijd iemand anders voor laten gaan enzovoort. Deel 120 deelnemers konden na al dit gegriezel napraten in het dorpshuis Tunawerth. En werden bedankt voor hun deelname, veel lof was er voor de organisatie en de ruim 30 vrijwilligers. Het bleef het nog lang gezellig met natuurlijk het hoogste woord ‘Nee ik was niet bang’. We zien elkaar binnenkort wel weer…..

Dit bericht is geplaatst in Nieuws. Bookmark de permalink.